موسائیان: “گلچهره” را به استاد علی حاتمی تقدیم می کنم
مارس 6, 2012
نمایش فیلم های منتخب دومین جشنواره ملی فیلم كوتاه حسنات درگیلان آغاز شد
مارس 6, 2012

به گزارش ستاد خبری دومین جشنواره حسنات،در حاشیه پخش فیلم های راه یافته به جشنواره در سالن فرهنگی هنری فرشچیان شاهد حضور اساتیدی هستیم که حضورشان در بین فیلمسازان و فیلمنامه نویسان جوان شور و اشتیاقی دو چندان به جشنواره داده است.

در یکی از اعضای هیات داوران دومین جشنواره ملی فیلم حسنات در بخش انیمیشن و داستانی است که به گفته خودش از سال 70 شروع به نوشتن کرده و تا کنون حدود 10 عنوان کتاب تالیف کرده است. ،پنج ترجمه ، چند داستان کوتاه  و تعدادی رمان از قبیل  رمان” چهل سالگی ” که به کارگردانی “علیرضا رییسیان” فیلم درآمده را در کارنامه خود دارد.

 داستان بلند «جامعه دران» نیز به کارگردانی ” حمید رضا قطبی ” مراحل پیش تولید خود را می گذراند. طباطبایی هم اکنون در حال نگارش یک رمان جدید به نام «50 سالگی»است.

طباطبایی در گفتگویی ملاک های خود را برای داوری اینگونه بیان کرد: من بیشتر از جنبه ی داستانی داوری کردم. بیشتر به قوی بودن داستان فیلم ها دقت کردم و اینکه آیا علت و معلول های چیده شده در فیلم درست است یا نه؟ بعضی فیلم ها خیلی خوش  ساخت هستند. ولی در آخر پیامی که می دهد زیاد براساس دلایل موجود در داستان نیست. یک سری فیلم ها بود که پیام خاصی نداشتند و مدرن تر بودند و دلایل خاص خود را داشتند. هر کاری باید منطق خود را داشته باشد.

 در بخش انیمیشن هم خیلی از فیلم های انیمیشن طولانی بودند و داستانی داشتند که دنبال می شد و من هم با آن دید به آن ها نگاه می کردم.  بعضی که کوتاه تر بودند و به اصطلاح مدرن تر بودند را ، باز با منطق خودش سعی کردم آن را بررسی کنم.

این عضو هیات داوران جشنواره در پاسخ به اینکه آیا بیشتر آثار اقتباسی بود یا به صورت اورجینال گفت: بیشتر آثاررسیده به جشنواره حسنات ساخته ذهن کارگردانان بود تا اینکه از جایی اقتباس شده باشد اما به هر جهت تعدادی هم اقتباسی بودند.

وی در خصوص شیوه کار سینماگران ایرانی گفت: در ایران معمولاکارگردانان فیلمی را کار می کنند که خود شان نوشته اند. مثل سینمای حرفه ای اروپا نیست که حداقل دو نفر سه نفر با هم کارکنند این جا کارگردان خودش طرح پوستر می دهد. موسیقی متن را خودش با سوت می زند و…. یعنی اساس کار فیلمسازان ایرانی خیلی فرد گرایانه است.  در صورتی که سینما کارجمعی است. به نظر من اگر کارگردانی که تمام کار فیلم را خودش بر عهده دارد در زمینه فیلم نامه با یک فیلم نامه نویس کار کند، کارش خیلی قوی تر خواهد بود.  گروهی دیگر هم هستند که فیلم نامه دیگر کارگردانان را کار می کنند.

وی در مورد شکل گیری طرح یک داستان نظر خود را  اینگونه بیان کرد: در داستان نویسی یک تصویر ممکن است به شما ایده دهد. مثلاً آخرین داستانی که طرح آن را نوشتم در مورد دعوت به یک میهمانی بود. با مناسباتی که من از آن آدم ها می شناختم بلافاصله چیزهایی در ذهنم شکل گرفت . 

طباطبایی ادامه داد: البته این در ضمیر ناخودآگاه انسان شکل می گیرد و گاهی به خوداگاه می رسد و ذهن را متوجه یک داستان می کند و تبدیل به یک سوژه می شود.  این بر اساس شناختی است که از محیط و اطراف بدست می آوریم. یک داستان نویس اگر داستان نویس خوبی باشد می تواند جای افراد مختلفی قرار دهد و در پرداخت شخصیت ها آن حال و هوا را به تصویر بکشد.

هیچ داستانی نیست که بدون تاثیر از اطرافتان نوشته شده باشد.حتی انتزاعی ترین داستان ها هم به هر حال یک طور بر می گردد به چیزهایی که اطرافش دیده است .حال درصدش کمتر و بیشتر می شود اما تمام داستان ها و حتی نمایشنامه ها و فیلم ها هم همین طور است. به هر حال یک تجربه ایی از آن چه که می نویسی  داشته باشی و بعد بقیه اش را بسازید.

وی افزود: برای نوشتن بهترین چیزی که من تا به حال تجربه کردم و دیده ام که نتیجه می دهد کتاب خواندن است فقط خواندن . برای اینکه خیلی ها را دیده ام به جای اینکه کتاب را بخوانند و مثلا نمایشنامه “هملت “را بخوانند درباره “شکسپیر” می خوانند. یا تئوری ها را می خوانند در صورتی که این تئوری ها از آن داستان ها آمده است . خوب است که داستان ها را بخوانند و مطمئنا این طور بهتریاد می گیرند و به طور غریزی اگر داستان زیاد بخوانندبهتر می توانند بنویسند .

طباطبایی نظر خود را راجع به فیلم چهل سالگی این گونه عنوان کرد: من فیلم را دوست داشتم.ولی طبعا اگر قرار بود خودم در ساختنش مشارکت داشته باشم طور دیگری برخورد می کردم.به لحاظ شخصی چون تجربه ی خوبی از شرکت کردن در سناریو نویسی با دیگران نداشتم ،کار را تحویل دادم و خودم را کنار کشیدم.

البته در اثر تغییر دادند و به صورت اقتباس آزاد ساخته شد. دلیلش هم این بود که اگر می خواست طبق کتاب ساخته می شد، اجازه نمی گرفتند. خیلی ازکارگردان ها روی این کار دست گذاشتند و متوجه شدند به این شکل نمی توانند کار را بسازند،  بنابراین داستان های جنبی به آن اضافه کردند.  به همین دلیل فکر می کنم 40 سالگی را با داستانی از مثنوی که آن هم داستان جسورانه ای است، تلفیق کردند.

در پایان گفتگو ناهید طباطبایی به کسانی که می خواهند در نوشتن موفق باشند گفت: تا می توانند بخوانند و فیلم دیدن است و به نظر من خیلی سینما و ادبیات به هم نزدیک شده است و دائم روی هم تاثیر می گذارند. این است که دیدن یک فیلم خوب هم می تواند به اندازه ی چند کتاب به آن ها کمک کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

معادله امنیتی *