قوکاسیان: جشنواره حسنات در گسترش ایده های نو برترین تاثیرات مثبتی داشته است
مارس 5, 2014
تهرانی‌ها گوی سبقت جوایز بخش داستانی چهارمین جشنواره حسنات را ربودند
مارس 5, 2014

گوهر خیراندیش بازیگر و مدرس پیشکسوت سینما، تئاتر، تلویزیون و گوینده رادیو است. وی دارای لیسانس بازیگری و کارگردانی تئاتر از دانشکده هنرهای زیبا است.حضور این بانوی هنرمند به عنوان داور در جشنواره فیلم کوتاه حسنات را برای انجام این مصاحبه مغتنم می شمریم.

– به نظر شما تاثیر سریالهای تلوزیونی بر سینمای این روزهای ما چگونه است ؟ و این تاثیر را چطور ارزیابی می کنید؟

من در مدت سه چها سالی که جسته گریخته ایران بودم و برای مدتی نبودم و آمدم و رفتم تقریبن می توانم بگویم سریالهای تلوزیونی را کمتر دیدم و نمی توانم باور کنم سینمای ایران از تلوزیون تاثیر گرفته باشد مگر این که به صورت موردی به من اشاره کنید توی چه بخشهایی… بعضی فیلمهایی که توی جشنواره توانستم ببینم یا توی اینترنت متوجه این موضوع شدم که هم سطح سینمای ما نازل شده بود هم سطح سریالهایمان …

– این طور به نظر می رسد که فیلمهایی که الان تولید می شود هم از نظر محتوا دچار ضعف هستند هم در اجرا …

شاید شما می خواهید بگویید از نظر شتاب زدگی شبیه کارهای تلوزیون هستند . بله این البته ربطی به شباهت ندارد و هر جا شتاب زدگی وجود داشته باشه و ما درست تمرکز نکنیم و کارهایمان و مسئولیتهایمان رو نشناسیم به طبع ضعفهایی وجود دارد حالا این ضعف را چه در سینما باشد چه در تلوزیون ،شاهدش خواهیم بود

– نقش قصه و روایت را در موفقیت یک اثر سینمایی چگونه می بینید ؟

یک وقتی سینمای قصه گوی ما در قصه می خواهد مرا به عنوان یک کاراکتر یا تیپ ارائه بدهد خوب طبعن ارزشمند بودن قصه می تواند در شخصیت پردازی و طراحی من در نقش خیلی موثر باشد و کلیت این موضوع و شکل انعکاس آن روی کلیت فیلم تاثیر مستقیم دارد . به این صورت که حتی اگر بازیگران از استعداد درخشانی برخوردار باشند و این را بارها مردم در تصویر دیده باشند ولی در یک قصه ی بد، در یک روایت بد ،در یک فیلمنامه بد، همه با هم زمین می خورند

– بین تئاتر و سینما تمایل و انتخاب اول شما به سمت کدام است؟

خوب به طبع من نمی خوام بگویم تئاتر خانه ی من است چون تئاتر را اگر ضبط نکنیم بعد از ماهها اجرا میرا هستند و پس از سالها از یاد می روند ولی امروز به جرات می توانم بگویم یک وقتی می گفتم خودم را از خانه ی اصلیم دور می بینم و اذیت می شوم ولی الان می بینم گاهی سینما می آید به کمک تئاتر و ما اجراهای پیسکاتوری روی پرده در بک راند بازیگران روی صحنه چیزهایی را به نمایش می گذاریم که خودش سینماست و برای بهتر شدن کارها گاهی تصویر به کمک آمده. این است که من می توانم بگویم تئاتر را دوست دارم چون خانه ی من تئاتر است و سینما را دوست دارم چون ثبتی جاودانه است .

– نقش کارگاههای آموزشی و تحلیل فیلم را که نمونه ی آن در همین جشنواره هم اجرا می شود چگونه می بینید ؟

من امسال بارها داور جشنواره بودم چه در تورنتو چه در خانه سینما ولی می توانم به خودم و به اصحاب سینما تبریک بگویم به خاطر فعالیتی که در این شهر می بینم مخصوصن با دلسوزی هنرمندانی مثل زاون قوکاسیان که من تاثیرش را دارم در فیلمهایی که در جشنواره دیدم و قرار بود نظر خودم را بدهم دیدم و مطمئنم بخشهاییش مربوط می شود به آموزشهایی که نوباوگان سینما در این حیطه می بینند و از این بابت خوشحالم.

– برای ارتقا سطح کیفی جشنواره چه پیشنهادی دارید ؟

من فکر می کنم دولت هرگز نمی تواند خودش را کنار بکشد تا بچه هایی در این جشنواره ها به طور ناگهانی و خود جوش رشد کنند . ما احتیاج به کمک مسئولین و دست اندرکاران دولتی داریم و مخصوصن بودجه دولتی چونکه هنوز بودجه های شخصی جانیافتاده تا کسانی از این طریق بتوانن روی پای خودشان بایستند شاید در سینمای حرفه ای ما این اتفاق توسط تهیه کنندگانی بیافتد ولی در سینمای غیر حرفه ای و درواقع حرفه ای کوتاه یا مستند داستانی کوتاه یا بلند این را نمی توانیم بگوییم چون اینها بدون تکیه بر کمکهای دولت نمی توانند روی پای خودشان بیاستند .

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

معادله امنیتی *